woensdag 3 juli 2013

Trillen

Mijn handen trilden verschrikkelijk, een mok koffie hield ik met twee handen vast en dan was ik nog bang dat de inhoud over de rand zou klotsen. Dat kwam van de bijwerkingen van een medicijn en daarom mocht ik van de psychiater de lithiumcarbonaat met een halfje minderen. Het hielp gelukkig, ik kon weer zonder morsen twee bekers dragen van de koffieautomaat naar onze werkkamer.

Maar het trillen was niet helemaal weg: ik bibberde nogal met een kop en schotel en het was bij een borrel een spannende onderneming om een glas van het blad te pakken. In de supermarkt zag ik er tegen op om een potje groente van de bovenste plank te pakken, maar gelukkig heb ik nooit iets omgestoten. Ik dacht dat het trillen psychisch was, dat ik zo trilde omdat ik bang was om te gaan trillen.

Verjaardagen vond ik lastig: je weet van te voren niet of je een degelijke mok krijgt of een lastige kop en schotel. Het was bijzonder moeilijk, eigenlijk onmogelijk, om in je linkerhand een schotel vast te houden en in je rechterhand een kopje. Ik schaamde me voor mijn trillen en mijn onhandige gedoe. Ik liet de koffie maar voor wat die was, ook al had ik er best wel trek in. Later liet ik steeds vaker het schoteltje gewoon staan en hielp ik mijn kopje met twee handen vast.

De koster van de kerk zorgde voor een mokje. Na de kerkdienst kreeg ik vragen waarom ik geen gewoon kopje had. Dat is een soort van aandacht die ik liever niet heb. Ik wilde perse geen mok meer en ik droeg mijn kop en schotel in een kommetje van mijn handen, als een soort dienblaadje. Zo was koffie halen geen probleem meer, maar ik kon er niet staande uit drinken. Uit pure nood zat ik aan tafel bij de bejaarden. Dat zag er heel sociaal uit, maar het was tegen wil en dank.

Omdat ik een heel klein beetje manisch bleef, moest ik van de psychiater stoppen met antidepressiva. Tot mijn verrassing nam het trillen af en lukte het me meer om me met  een kop koffie door de meute te wurmen. Wat voelde ik me toen goed! En wat ben ik daar nog steeds ontzettend blij mee. Het trillen van mijn handen was maar een bijwerking, het stond nog in de bijsluiter ook. Het was niet psychisch, had niets te maken met spanning en ik kon er niets aan doen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen